Pamiętam moment podróży z Marleną do akademika i chwilę przechodzenia przez szklane drzwi zewnętrzne.  Przypominam sobie chyba, iż myślałem chwilę o nich . Trwało to chwilkę. Weryfikowałem swoją wiedzę na ich temat. Nie zapomniałem niczego z poprzedniej pracy. Pamiętałem na przykład o tym, że szkło klejone ( materiał, z którego produkuje się szyby drzwi szklanych ) jest  znacznie  wytrzymałe  oraz  odporne na uderzenia. Myślałem  Z pewnością  o tym, że dzięki szybą antywłamaniowym studenci mogą być pewni, że nikt niepowołany nie włamanie im się do środka  i  o łatwości ich czyszczenia. Nie chciałem wyjść na dziwaka, więc stale o tym nie prawie przy znajomych. Dalej pamiętam muzykę, alkohol i kupę śmiechu. Przypominam sobie jakąś rozmowę, lecz nie pamiętam w ogóle o czym . Potem długo długo nic. Końcowo przypomniało mi się jak wyszedłem z akademika wczesnym świtem.  Właściwie  nie jestem w stanie zrekonstruować zdarzeń jakie miały miejsce na imprezie. Wiem, że było miło, wesoło i przyjemnie. Cóż. Wziąłem laptopa i zauważyłem wiadomość od Artura. Pyta się jakie jest moje gg. Nie mam tego komunikatora w ogóle zainstalowanego. Napisałem więc szczerze. Dał mi znać, że zdjęcia są godne podziwu, a niektóre na  z pewnością  znajdą się na naszej klasie.  Wow . Mam nadzieje, że wyglądam normalnie, a nie jak trup. Dalszą część dnia spędziłem leżąc na kanapie słuchając lżejszej muzyki spod znaku The Sisters of Mercy.  Tego dnia nic jeść mi się nie chciało .

W godny pochwały sposób strzegą cały budynek, w którym mieści się cały akademik .  Strzelam  , że wypełnienie tych drzwi stanowią szyby antywłamaniowe oczywiście ze szkła klejonego. Czyszczenie takich drzwi nie jest ani praco, ani czasochłonne, więc dla studentów to udogodnienia . Oczywiście o wrotach akademiku myślałem po cichu. Stare nawyki związane z poprzednią pracą się odzywają.  Na twarzy Marleny cały czas królował promienny uśmiech . Windą dostaliśmy się na upragnione piętro i zaczęła się zabawa…….trwająca całą noc. Słuchając muzyki  rozmaitej  wygłupialiśmy się cały ten czas. Popijając Finlandię i Jack’a Dannielsa rozluźniliśmy się na całego. Ktoś robił zdjęcia i chwalił się, że każdemu wyśle pocztą.  Po upływie dłuższego czasu  Marlena wtuliła się we mnie. To z pewnością ten whiskacz, którego skosztowała. No nic.  Studenci nigdy nie próżnują. Zabawa trwała do rana. Nawet nie pamiętam, kiedy  usnąłem  . Zbudziwszy się zauważyłem, że pokój jest prócz paru uczestników zabawy  już cały pusty. Marleny też nie było. Wstałem i postanowiłem wrócić do siebie. Trochę mi się w głowie kręciło, ale dałem radę. Podołałem. Zdrzemnąłem się u siebie na kawalerce.